Księga dwunastu mniejszych proroków

Teksty dwunastu mniejszych proroków już w starożytności zapisywano na jednym zwoju, traktując je jako pojedynczą księgę Biblii. Powody były, jak wynika z Talmudu, wyłącznie praktyczne: istniała obawa, że poszczególne proroctwa są tak krótkie, że któreś z nich może zaginąć, o ile nie zostanie włączone do wspólnego zbioru. [&hellip] Z całą pewnością h świadczą o tym znaleziska z Qumran h Księga Dwunastu Proroków stanowiła całość w II wieku przed erą chrześcijańską.Pod względem rangi proroctw &bdquomniejsi&rdquo nie ustępują trzem &bdquoprorokom wielkim&rdquo: Izajaszowi, Jeremiaszowi i Ezechielowi. Zwyczajowa nazwa &bdquomniejsi&rdquo pochodzi zresztą dopiero od Augustyna z Hippony, który przyznawał, iż określenie to odnosi się wyłącznie do rozmiarów tekstów i nie ma w nim nic deprecjonującego. W tradycji żydowskiej mówi się po prostu o Dwunastce. Tak jak &bdquowielka trójka&rdquo wszyscy oni należą do grupy newiim achronim, proroków późniejszych (dla odróżnienia od newiim riszonim, pierwszych h od Jozuego do Samuela). Księga Dwunastu Proroków zamyka drugą część Biblii, Proroków właśnie.